قرآن ، مذهب را بزرگترين نعمت معنوى براى بشر دانسته و مىفرمايد : « وَ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ ؛ « 1 » به ياد آريد زمانى را كه دشمن بوديد و ما ( به وسيله آيين اسلام ) دلهاى شما را با يكديگر مهربان ساختيم . » روزى كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله وصى خود را تعيين نمود ، وحى الهى ، آن را بزرگترين نعمت اعلام نمود و چنين فرمود : « الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي ؛ « 2 » امروز دين شما را تكميل و نعمت خود را بر شما تمام نمودم » . عربهاى باديه‌نشين تصور مىكردند كه آنان با تظاهر به اسلام ، خدمتى به پيامبر انجام داده‌اند ؛ ازاين‌رو منتى بر او مىگذاردند ؛ در صورتى كه اگر آنان به راستى اسلام داشتند ، در درجهء نخست خود آنان از آن بهره‌مند بودند ؛ ازاين‌رو ، پيامبر بايد بر آنها منت بگذارد كه آنان را به راه سعادت و كمال هدايت نمود ، چنان‌كه فرمود : بَلِ اللَّهُ يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَداكُمْ لِلْإِيمانِ ؛ خدا بر شما منت مىگذارد كه شما را به سوى ايمان هدايت نموده است » . يكى از امتيازات قرآن اين است كه در هيچ موقعيتى از بيان نكات

--> ( 1 ) . آل عمران ( 3 ) آيهء 103 . ( 2 ) . مائده ( 5 ) آيهء 5 .